Kiedy przychodził do nas, wielu mówiło, że będzie się musiał wszystkiego nauczyć. Bo przecież dopiero został wyświęcony.

Na pewno czegoś się nauczył. Ale jeszcze więcej nauczył nas.

Pokazał nam, że piękno Pana Boga jest ukryte w szczerym uśmiechu, jakiego nigdy nie brakowało ks. Piotrowi. Że jest ono ukryte w życzliwym słowie i w pomocnej dłoni. Zawsze mając czas i nigdy nie odmawiając proszącemu. Że Pana Boga poznajemy na kolanach i w pełni oddanym uwielbieniu, czyli w gestach, które widzieliśmy zawsze u Piotrusia (bo tak ja, ale i wielu z nas, lubi się do niego zwracać).